Kościół dla przedmieść
Świątynię zbudowano w XIV wieku z cegły i kamieni narzutowych na wzgórzu Żalnik. Początkowo była kaplicą cmentarną i szpitalną pod opieką wikariusza katedry. W późnym średniowieczu stała się kościołem filialnym dla mieszkańców przedmieść, rybaków, żeglarzy, chłopów i ludności słowiańskiej — nabożeństwa w katedrze były bowiem zarezerwowane dla szlachty i mieszczan. Na Żalniku znajduje się też słowiańskie cmentarzysko z czasów przedchrześcijańskich.
Od luteranizmu do muzeum
Od XVI wieku odprawiano tu nabożeństwa luterańskie; w tym samym stuleciu dobudowano wieżę, kruchtę i zakrystię. Po II wojnie światowej kościół zamknięto, a w 1960 roku odnowiono go i urządzono w nim muzeum regionalne. W 1994 roku świątynię przywrócono do kultu jako kościół filialny parafii katedralnej — poświęcono ją 1 maja 1994 roku. Dawne wyposażenie uległo rozproszeniu; część figur można zobaczyć w katedrze.
Architektura
Kościół stoi wśród drzew miejskiego parku. To orientowana, halowa budowla na planie prostokąta z eliptycznym prezbiterium i apsydą od wschodu. Zachodnią wieżę tworzą cztery potężne skarpy; w dolnej kondygnacji otwiera się ona półokrągłymi arkadami, w części środkowej ma dekorację maswerkową, a w szczycie okna szczelinowe. Hełm dzwonnicy pokrywa drewniana dachówka przypominająca rybią łuskę. Wnętrze ma prosty strop belkowy i współczesny wystrój.
Galeria
